Cebinde beş lirayla üç gündür dolanıp duruyorsan, arkadaşların dışarı çağırdığında havayı bahane edersin. 

Şimdi diyelim çalışıyorsun. Başlarda her şey çok güzeldir. Hele ki uzun süre işsiz kaldıysan, yeni bir işe başladıysan, üstüne bir de yeni bir şehre taşındıysan, keşfetme, öğrenme, çabalama, en iyisini yapmaya uğraşma halleri içinde olursun. 

Zamanla işler rutine biner. Sıkılmaya başlarsın. Fakat bu sıkılma maaşı aldığın gün ve devamındaki bir kaç güne kadar süregelir. O gün dersin "lan iyi ki çalışıyorum." Oh. Alışverişini yaparsın. Muhtemelen kredi kartı borcun olmuştur onları ödersin. Ne bileyim, faturan gelir, çat diye çıkarır verirsin. Tabi maaşının miktarıyla alakalı biraz. Az para alsan da mutlusundur ama yine de. Senin parandır, haketmişsindir. 

Bir süre sonra ise daha fazlasını hakettiğini düşünmeye başlarsın. Buz misali erirsin yavaştan, çünkü bakarsın hiç kendini geliştirmiyorsun artık. Potansiyelinin altında bir iş yapıyorsan üstelik, yavaş yavaş o kalıba girersin. Daha fazlasına ihtiyacın olmadığını düşünmeye başladığın gibi, olduğundan da eksik olursun giderek. 

Ardından, ki daha iyisini yapabileceğine karar verdiğin zamana denk gelir bu, yaptığın işe kimsenin değer vermediğini görmenle birlikte sen de değer vermemeye başlarsın. Bu da iyice yıpranmaya, bıkkınlığa, soğumaya yol açar. Her gün bir diğerinden daha çekilmez hale gelir. Maaş aldığında da moralin bozulur artık. Kuş kadar paraya ne biçim sömürüldüğünü farkedersin çünkü. Gereksiz ve senin için bir şey ifade etmeyen, üretemediğin, sadece belirli kurallar çerçevesinde ve iş hayatının sahte yüzlerini takınarak yaptıkların ve dönüştüğün bu iğrenç tip, seni kendinden nefret etmeye kadar götürür. 

Başka iş aramaya başlarsın. Türkiye şartlarında çok da başarılı olamazsın. Ortalama bir üniversiteden ve ne idüğü belirsiz bir bölümden mezunsan,(Bkz. Uluslararası İlişkiler mezunu ne iş yapar?), hepsini geçtim sen ne yapmak istediğini bilmiyorsan, bu daha da zordur. 

Ha bir de, yaptığın iş zaten boktansa, bunun yanı sıra iş ortamın da boktansa, sana çok da bir seçenek kalmaz. Bir gün kafan atar, basarsın istifanı. Sonunu düşünmeden, arkana bakmadan gidersin. 

Bir süre kafan rahat olur. Ama bu yaklaşık 10 gün falan sürer. Hadi uzatalım, belki o 10 günde yapacağın başka işler vardır, oyalanırsın. Örneğin ben ev taşıdım. Çıkaralım bunu 1 aya. 

Sabah erken kalkma derdi yoktur. Tüm gün yatarsın. İstersen yatabilirsin yani. Biri çağırdığında canın istiyorsa gidersin. Ertesi gün iş var, diyip vazgeçmezsin. Ya da ay çok yoruldum bugün de evde oturayım, demene gerek yoktur. Çünkü yorulmazsın. Ama bazen yorulmamaktan yorulursun yalan  değil. Çok uyumaktan uykun gelir sürekli. Tabi bu bünyeye göre daha ileri evrelerde de ortaya çıkabilir. 

İş başvurularına seri bir şekilde başlarsın. Her gün aynı ilanlar vardır. Zaten başvurduğun yüz ilandan biri ya döner ya dönmez. Eskiden kalma borçların seni zorlamaya başlar. Para yoktur ki ödeyemezsin. Bazen cebinde 3 lira falan kalır. Yol parası mı yapasın, başka bi şeye mi harcayasın, karar veremezsin. Evden çıkamazsın. Eve biri gelse, doğru dürüst ağırlayamazsın. 

Bunalırsın. Bu kez bu yüzden kendinden nefret etmeye başlarsın. "Yine bi boku beceremedin" dersin. "Bak başladığın yere döndün" dersin. 

Kızarsın, ağlarsın falan. Bu dönemde sana destek olacak tatlı insanlar varsa ne ala. Yoksa bi de üstüne yalnızlık eklenir. 

Sonuç olarak, mükemmel iş yoktur ama işsizlik de iyi değildir. Beklentini düşük tutmak yüksek tutmaktan avantajlı da değildir. Üzerine uyan gömleği bulmak zor mudur, belki de değildir, belki de sadece şans işidir. Yanlış tercihlerinin sonucunu hep sen çekersin ama doğru tercih yapmak da kolay değildir. 

Bu arada artık daha eğlenceli şeyler yazacağım. Artık eğlenmek istiyorum çünkü. 

İşte döndüm. 

An itibariyle İzmir'e dönmüş bulunmaktayım. Ankara'daki mutsuz hayatımı silip attım. İşimi bıraktım. Evimden ayrıldım, ana ocağına seve seve geri geldim. Gelişimden mutlu olan tek kişi annemdi sanırım. Çünkü ben dönmek istediğimden emin olmama rağmen döndüğümde kafamda bi ton soru işareti oldu. Bi kere her şey başa sardı. Emek emek oluşturduğum evimi toplayıp bi kısmını orda bırakıp annemin pek sevmediğim muhitteki evine yerleşmek kolay olmadı. Evet annem sonsuz bir çabayla beni mutlu etmek için uğraşıyor ama benim gibi hissedemiyorum bu evi. 

Her neyse. Şimdi iş arıyorum tekrardan. Bi kursa da başladım. Biraz kendimi geliştiririm. Artık her şeye baştan başlayacağım. Zor olacak ama yapacağım bir şekilde. 

Ben İzmir'e dönüyorum. Anneme gidiyorum. Kedime gidiyorum. Sevgilime dönüyorum. Bu lanet şehre de en başında niye geldiysem zaten. Her şeyi bırakıyorum. Bitti. Ben eski ben oluyorum yine. Hayatımı yeniden kuracağım. Yeni bir iş bulacağım. Yine kendi evim olacak. Bu kez kendi şehrimde yapacağım bunları. Her sokağını her karesini adım adım ezberlediğim Karşıyaka'da olacağım. Gitmek istediğim her yerin belediye otobüsü numarasını bileceğim. "Haa Balçova mı?  Konak'tan 169'a bineceksin yaa." diyeceğim. Kordonda nargile içeceğim. Baharda güneş batarken Alsancak'ta  çimlere uzanıp biramı yudumlayacağım. Sevgilime sarılıp Küçükpark'ta dolanacağım boş boş. Geliyorum İzmir bekle beni! Çok mutlu olacağız, çok! 

Birinin son aşkıysan eğer ilk aşklarının faturası hep sana kesilir. 

Bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım
bençokkıskancımbençokkıskancımbençokkıskancım. :(